Ifjordfjell

Trip to Ifjordfjell, an hours drive into the mountains up to the high plains. We take the dogs with us in a trailer, the sleds go on top. Weather forecast was not very promising and if things really get going up here, they close the road for all traffic. Too dangerous. After some debating, we decide to go for it: Raf likes the decision. Up on the plains, it was quite a lot colder and the wind was strong but after a while the sun came through. Very relaxing and meditative to slide through this white world, the only sound from the heaving dogs and the glistering snow. Raf got a sled of his own this time, enjoying a ride without "ballast". The dogs are enthousiastic and in their element, with the cold and the perfect glide. Back at home, we got a hot meal with steamed sheep meat, carrot stew and potatoes. Fruitsalade with icecream as dessert and we couldn't get much happier.

Nederlands:
Trip naar Ifjordfjell, een uurtje rijden, de bergen in tot op een hoogvlakte. We nemen de honden mee in een aanhangwagen, de sledes er bovenop. De weersvoorspelling beloofde niet veel goeds en als het echt menens is wordt de pas gesloten. Na een deel getwijfel besluiten we het erop te wagen, tot groot genoegen van Raf. Boven was het een stuk kouder en de wind blies fors, maar na een tijdje kwam de zon erdoor. Heerlijk meditatief om zo door die witte wereld te glijden, met alleen het geluid van de hijgende honden en de knisterende sneeuw. Raf kreeg een slede voor zichzelf deze keer, kwestie van een keertje zonder "ballast" te kunnen rijden. De honden voelden zich ook in hun element, het was kouder en dan glijdt de slede beter.
Thuis wachtte ons een warm maal met pinnekjøtt (gedroogd, gepekeld en dan gestoomd schapevlees, rapestoemp en petatten). Fruitsla met ijs als dessert, ge zoudt van minder omvallen.

Puppies

Tinka got 4 puppies some months ago. Here are some of them.

Ice cathedral

Today, we made a trip to Swan Lake, the frozen lake I mentioned earlier. I wanted to do some filming from the ice whilst the dogsleds passed by. After 20 minutes we passed by an enourmous frozen waterfall, beautiful blue azure. Quite impressive. After the fotoshoot, we continue to the end of the lake and into the mountains. Tanafjord appears in a valley, under a leaden sky. After a while driving through the mountains, we stop at a turfhut, a typical Sami hut made of birch logs and turf. Inside it is cosy and we make fire in the stove. Hot coffee and Belgian chocolate while the wind howls outside. The temperature has risen considerably over the night and the snow is melting, which makes the sledding tiresome. Tired and satisfied, we arrive at home and get a treat of whalebeef.



Nederlands:
Vandaag een trip naar het Zwanemeer gemaakt, het bevrozen meer. Bedoeling is van te filmen en foto's te nemen vanop het ijs terwijl de hondeslee voorbij komt. Na 20 minuten komen we plots aan een bevrozen waterval, tientallen meters hoog en azuurblauw. Heel mooi en indrukwekkend. Na de fotosessie rijden we verder naar de andere kant van het meer en steken de bergen in. Het Tanafjord duikt plots op aan de einder, onder een loden hemel. Verder de bergen in tot we plots aan een turfhut stoppen: een "gamme": een typische Samische hut van berkestammen en turf.
Binnen is het heel gezellig en we maken onmiddellijk de kachel aan die er staat. Na een kwartiertje is het er flink warm en de koffie is klaar. Een stukske Belgische chocolade erbij, lekker. Buiten loeit de wind.
Het is vandaag flink warmer geworden, plus 6 graden en de sneeuw is aan het smelten. Dat maakt het sleerijden behoorlijk moeilijker. Moe en tevreden thuisgekomen en dan dikke walvisbiefstukken voorgeschoteld gekregen.

Frozen lakes

We decided to make a trip to a frozen lake in the mountains. The dogs make an incredible racket, knowing they´re about to go running. This time we use the ones that stayed at home this morning. Raf and I learned a lot these days and now we know how to put straps on the dogs and gear them up. We get 8 dogs this time, with some quite muscular ones. After a while through a birch forest and then downhill, we arrive at an enormous, frozen lake. I get off and install the videocamera on a tripod. The 2 dogsleds get ready about 200 meters further and then come running my way. With the beautiful evening light, I get some good pictures. Tomorrow, we return and camp.

Nederlands:
We beslissen van nog een tripje te maken naar een bevrozen meer in de bergen. De honden maken weer énorm kabaal. Deze keer mogen degenen mee die vanochtend moesten thuisblijven. Raf en ik hebben al veel geleerd en kunnen nu een hond zijn riemen aandoen en hem inspannen. We krijgen 8 honden deze keer, waaronder een paar uit de kluiten gewassen kerels. Het is een heldere avond en mild. Na een tochtje door een berkenbos en een flink stuk bergaf komen we aan een enorm bevrozen meer. Ik stap uit en installeer de videocamera op een statief. De 2 hondenspannen gaan 200 meter verder klaarstaan en komen me dan tegemoet gelopen. Prachtige beelden.

Morgen komen we terug en dan gaan we kamperen aan het meer.

Maiden trip

We got up early and got a big breakfast. Clouded weather and plus 5 degrees centigrade.
We prepare 2 dogsleds: one with 7 dogs for Raf and me - yes, we´re not exactly lightweights - and one with 6 dogs for Arne. It´s an incredible noise level these dogs produce when they see what´s going on. It´s quite a job but finally, we´re ready. Raf was standing on the sled, me in it. Raf got a little course in driving the sled and he was ready. First we drove through a birch forest to the banks of the Tana river. We followed these banks a while and then dived down from the banks, onto the icy river. An endless, icy plain stretches out before us. By now, the dogs are warmed up and they are quite enthousiastic. Alaskan Huskies can run up to 10 hours, so this is just the beginning.
After a few kilometers we continue on the river bank because the ice is gone a bit further down the river. Then we reach an enormous snowy plain at the beach of Tana fjord. Remains of German bunkers are spread around. We take a break to take some pictures. The dogs aren´t happy with this and produce a terrible racket. They want to get going again.
After three hours on the tundra, we arrive at home, tired and hungry. The sun has appeared and it is incredibly beautiful here now. This was our maiden ride, we will make some longer trips in the coming days.

Nederlands:
Vroeg opgestaan en uitgebreid ontbeten. Bewolkt en mild, plus 5 graden, ongewoon.
Meteen 2 hondespannen voorbereiden: één met 8 honden voor Raf en mij - ah ja, wij zijn wij geen lichtgewichten, nee - en één met 6 honden voor Arne. En een leven dat die beesten maken als ze zien dat er gaat gereden worden, niet-te-houden! Een heel gedoe maar uiteindelijk waren we klaar. Ik in de slee, Raf rechtopstaand erachter. Hij had een korte cursus hondeslee rijden gekregen en was er klaar voor. We reden eerst door een berkebos naar de oever van de Tana-rivier en bleven die dan een eindje volgen. De Tana mondt uit in de Barentszee en is op deze hoogte meer dan een kilometer breed. Plots duikt de slee een tiental meter naar beneden, de oever af en de rivier op. Een onmetelijke ijsvlakte ligt voor ons. De honden zijn warm gelopen ondertussen en de damp slaat eraf. En het enthousiasme ook, zo´n beestjes kunnen tot 10 uur doorlopen, dus dit was nog maar het begin.

Na een paar kilometer over de rivier steken we terug de oever op want verderop houdt het ijs op. Plots doemt het Tanafjord op aan de einder. Énorm.
We duiken weer vanaf de oever van de rivier een enorme sneeuwvlakte in tot aan het strand. Resten van oude Duitse bunkers her en der. Even stoppen om te bekomen en wat foto´s te nemen. De honden vinden het maar niks en willen verder. Met z´n allen zetten die ineens een keel op, en maar loeien en huilen en blaffen, een echte pokkeherrie.
Na 3 uur in de toendra komen we moe en hongerig thuis. De zon is erdoor gekomen en het is hier gewoonweg schitterend mooi. Dit was een testritje, de komende dagen gaan we langere trips maken.

Closer to Walhalla

Raf and I arrived in Rustefjelbma after a wonderful journey through fabulous landscapes. Tired after 12 hours in the car, we got a warm welcome. Marit and Arne, our hosts, were just about to feed the dogs: 23 Alaska Huskies, and 4 puppies. These dogs are smaller and thinner than the usual Huskie. But they eat less and they are faster in the tracks. For competition purposes, these dogs are excellent. After their meal, the dogs treated us on a howling concert, as a way of saying thanks for the food.

Then it was our turn and we started off with a nice italian red wine, roasted lamb with assorted veggies and mushrooms, gravy and an excellent jam made from birchleaves. And another bottle of wine. One cannot stand on one leg.

Afterwards, I unpacked my stuff and installed my laptop, got the internet to work, loaded all batteries and prepared for tomorrows action. Deadly tired I went to bed and slept like a log.
---
Dutch version:
Gisteravond gearriveerd na een wonderlijke reis doorheen fabelachtige landschappen. Na 12 uur in de auto waren we wel moe maar de ontvangst was heel hartelijk. We konden Marit en Arne meteen helpen met het voederen van de honden: 23 Alaska-huskies en 4 welpen. Deze honden zijn kleiner en ranker dan de gekende huskie, maar ze eten minder en zijn sneller. Als competitiehonden uitstekend dus.
Na hun eten geven die dan een huilconcert samen, kwestie van merci voor het eten.

Nadien een goei fles Italiaanse rode wijn, geroosterde lamsbout met groentekrans en petatten. Daarbij een lekkere jam van berkeblaren. En nog een fles wijn, da´s zeker. Op één been kunde niet staan.

Al mijn gerief uitgepakt, computer geinstalleerd, overal volgeladen batterijen ingestoken, klaar voor actie. En doodmoe in bed, slapen als nen blok.

Crazy Dayz

continuing in English now,

Tomorrow, me and Raf are going on a trip to Rustefjelbma, at the banks of the Tana river, very far north in Norway, close to the North Cape.
We'll spend a week with some friends living there and running a dog farm with huskies. We'll go out with the dogsleds, in an incredible surrounding. Check this blog for daily updates and pix of another fabulous adventure.

Skitrip

Ben weest skieën. Héél mooi weer, en een vredigheid zonder weerga. Werkelijk hèt medicijn tegen stress!
Wel een paar keer flink getotterd. Tja, ik kan eigenlijk niet skieën.

Bingo

Vanochtend zat er een e-mail in mijn postkas van de organisatie achter het International Polar Year. Die hadden een fotowedstrijd uitgeschreven en daar heb ik aan meegedaan. Doel van de wedstrijd is een reizende tentoonstelling die in februari 2009 opent in Genève in Zwitserland. Daarna gaat ze naar Washington DC en zo verder de wereld in.
En u raadt het al: IK BEN UITGEKOZEN ! De foto's worden getoond op de tentoonstelling, gaan dienen voor posters, brochures en om te projecteren op schermen. Ge kunt geloven dat dit uitstekende PR is voor de universiteit van Tromsø en ik ben al met de directie gaan klappen. Ah ja, ik wil naar de opening in Genève in februari, en op kosten van de zaak welteverstaan!

Winter

Het sneeuwt al twee dagen. Witte Stilte.

Ik luister naar Burzum.
Muziek voor duistere tijden.
Er gaat een ongelooflijk mysterie van uit, ancient.
Een foto van Skibotn illustreert dit gevoel: een wit koud woud. Stil knisterend, ijs en mist, eeuwenoude rotsen doemen bijna op. Wolvesporen.

Epiloog

Gisteren was er opendeurdag aan boord, een kleine 1000 bezoekers kwamen opdagen. Ik had een leuke slideshow in het Rica Ishavshotel vlakbij de kaai. Om 16u gooiden we de trossen los en zetten koers naar de haven een paar kilometer noordwaarts. We krijgen een heerlijk avondeten aangeboden en na de boel wat aan de kant te hebben gedaan worden de eerste bierblikken opengetrokken. En zo ging dat dan door tot het ochtendgloren. Op 't einde zaten ze zelfs nog trompet en tuba te spelen, goed zat, en maar lachen.
De kapitein nodigde me uit om weer mee te gaan varen deze zomer maar ik vrees dat ik daar weinig tijd voor heb. Edmond, onze expeditieleider heeft nieuwe plannen, en ambitieuze ook: we zijn nu 2 keer langs de oostkust van Groenland geweest en nu willen we naar de westkust: de ijszee tussen Groenland en Canada, met vele mooie eilanden. Dat zal iets voor volgend jaar zijn maar ik heb mijn plaats al gereserveerd, kunde geloven zeker!

Naar huis

Om 06:35u zijn we de ijsgrens voorbijgevaren. Het is mistig en rustig weer. Na een tijdje steekt de wind op en het schip begint te schommelen. Iedereen ziet er moe en tevreden uit. Na het ontbijt duiken de meesten weer hun bed in. Ik probeer wat te werken voor de opendeurdag maar begin toch wat misselijk te worden en ben dan ook maar weer in bed gekropen, dat is de beste plaats als je wat zeeziek wordt.

De beelden van gisteren werden met veel enthousiasme onthaald. Ik had ook gefilmd en dat 's avonds op groot scherm getoond. De bemanning was in de wolken.

Wat later op de dag wordt de reddingssloep uitgezet met 2 duikers aan boord. Ze gaan een treffelijk stuk ijs binnenhalen voor de tentoonstelling (en voor het feest!). Na 2 uur slagen ze erin van een net rond een ijsblok zo groot als een auto te sjorren. Dat wordt dan met de kraan aan boord gehesen: de touwen spannen aan, 7 ton ijs en de splinters spatten eraf. Een van de kabels breekt met een knal af maar het gevaarte blijft toch hangen. Aan dek gehesen en op een pallet gezet dat onmiddellijk versplinterd.





Onderste foto: Tor Ivan Karlsen

Voor Pieterjan

De laatste dag, weeral grijs en bewolkt. Vorig jaar hadden we beter weer. In Tromsø is het nu volop lente, en warm, en we verlangen allemaal naar huis. Vandaag gaan we inpakken en vastsjorren en dan begint de lange tocht, rechtstreeks naar Tromsø. Zondag is het opendeurdag met tentoonstelling, film en foto´s op groot scherm en kinderanimatie. Vorig jaar deden we dat in Longyearbyen op Spitsbergen en er kwamen een 300-tal bezoekers op af. In Tromsø verwachten we er een paar duizend. We gaan er ons werk nog mee hebben.

Helicopter vliegen! We willen film en foto´s van het schip in actie. Ik krijg een survivalsuit en een lifeline: een brede riem die met een kabel vast aan de helicopter is geklonken. De deur is open en ik zit half buiten. Die riem, zodat ik er niet uitdonder, uiteraard. Intercom met de piloot zodat ie vliegt waar ik wil filmen en fotograferen. Aan boord zit de kapitein en stuurt de boot door mooie ijsplaten. Fantastische beelden moet ik niet zeggen zeker! Dit is de eerste keer dat ik het schip van buitenaf door ijs zie breken. Mijn neefje Pieterjan had daar toevallig om gevraagd maar zolang ik zelf aan boord zit is dat onmogelijk. Maar met de helicopter gaat dat dus wel. Daarom zijn alle prentjes vandaag voor Pieterjan.

Nomansland

Grijs en bewolkt, -1°C
Met 2 wetenschappers, Boele en Sebastian, het ijs op om metingen te doen: ijsdiktes opnemen elke 5 meter. We wandelen ver de ijsplaat op. Terwijl de mannen hun werk doen sta ik helemaal vooraan te wachten. Ik kan de laatste voetsporen van Boele in de sneeuw zien. Verderop is het niemandsland, nog 1 stap en ik sta waar nog nooit iemand een voet heeft gezet. Het lijkt een beetje op een maanlanding.

Er hangt een spookachtige wolkenhemel boven het ijs.
Blauwe ijsblokken lokken aan de horizon, maar ik moet wachten op de rest. Het is te riskant om hier op eigen houtje te gaan rondlopen. Eindelijk zijn ze klaar en kunnen we verder. Geen lachertje dit terrein: je ziet geen variaties op de bodem, geen dieptezicht. En steeds maar voelen of de grond stevig is onder je voeten of niet, haast en spoed is hier helemaal niet goed. We komen een dikke ijsberg tegen die zo wat 4 meter schuin omhoog steekt. Onderaan hangt er een heel oerwoud van ijsstalachtieten. Smaakt zout. Volgens Sebastian is dat het zout dat nog in het ijs zit. Zeeijs is namelijk zoet water, zout wordt er uitgeperst.



Drie uur onderweg geweest en een kleine 5 km afgelegd. Flink moe en bezweet komen we terug aan het schip, net op tijd voor het avondeten.

Stil

Na lang varen - eerst zuid- en dan westwaarts - vinden we een behoorlijke ijsplaat. Ziet er nogal ruig uit, dat worden weer mooie plaatjes. Het is wonderlijk stil en bewolkt. De hemel en het ijs spiegelen in het water.

Onderweg

IJsschotsen, tot aan de horizon.
We varen, dag en nacht. Sommige van de mensen kunnen niet slapen van het gedonder en geschud. Zelf heb ik er geen last van en slaap door alles heen.
Er is geen bar aan boord en dat missen we wel. Totaal alcoholverbod zolang we onderweg zijn. Aan boord van het Belgisch marineschip Godetia daarentegen...

IJsbeer!

Mist.
Vandaag mag iedereen wat langer slapen. Om 11 uur is het brunch: spek met eikes.

IJsbeer! En een grote ook! Nieuwsgierig snuift hij de lucht op. We hebben de wind mee dus die ruikt ons van ver (het zal het spek wel zijn). Komt dichterbij, aarzelt. En draait om. Wat verderop gaat ie wat in de sneeuw gaan liggen rollen en efkes een kakske maken. Hij kijkt nog een laatste keer om en verdwijnt tussen de ijsbergen.

We hebben zonet de trossen losgemaakt en zijn op weg naar het laatste station. Buiten is het miezerig, mistig en grijs. Morgen komen we hopelijk weer een mooie ijsplaat tegen om aan te meren. En ik heb zo'n voorgevoel dat we nog meer beren gaan zien...

Wedstrijd

-5°C. Vandaag organizeren we een skiwedstrijd, met schieten op doel: skiskyting in ´t Noors, een heel populaire wintersport. Die militairen bakten ze nogal bruin met het schieten. Zelf schoot ik in de roos, haha! Nadien barbecue op het helicopterdek.

Er zijn 9 verschillende nationaliteiten aan boord: Noors, Brits, Amerikaans, Duits, Nederlands, Belgisch, Kroatisch, Russisch en Fins. Internationaal gezelschap nietwaar!

Spurv

Grijze dag. Tochtje gemaakt met de tweede officier. Een paar honderd meter van het schip ligt er een mooie, grote ijsberg. Sylvi, de journaliste van NRK gaat mee. Maar ze ziet slecht en draagt een bril die alsmaar aandampt tijdens het filmen. Het licht is nog steeds heel vlak en het is lastig zicht. Maar onze moeite wordt beloond: prachtig blauw ijs!



Er ligt een hele mooie "waterhemel" aan de horizon: wolken die zich vormen boven open water. Lang geleden orienteerden de eerste poolvaarders zich hierop om vaarbaar water te bereiken, iets wat onze kapitein ook nog steeds doet. Het temperatuurverschil tussen koude lucht en zeewater (-1°C) zorgt voor verdamping en fata morgana´s. Je ziet de lucht trillen aan de horizon.

Een paar dagen geleden dook er een nieuwe gast op aan dek: snøspurv, of sneeuwmus, vrij vertaald. Een klein zwartwit vogeltje. We legden telkens wat cornflakes en kruimels op een rustig plekje en sindsdien komt ie elke dag even kijken of er wat te rapen valt.

Wasmachine

Vannacht zijn we verder gevaren. Terwijl iedereen ging slapen. Da´s niet simpel met dat ijsbreken, de hele schuit rammelt en schokt langs alle kanten. Net als je na een rustig stukje indommelt word je ineens zowat uit je bed gegooid, met een hoop gedonder. "Precies of ge in een wasmachine zit" zei mijn kamergenoot.

Vanochtend - na lang zoeken - een ijsplaat gevonden waar we konden aanmeren. Kapitein Henri kwam eergisteren een praatje maken en vertelde dat hij content was met de collectie foto´s die ik vorig jaar aan het schip had geschonken. En wettewa. hij vond mijn ijle landschappen het mooist! Ik ook. Fijne man, onze kapitein!

Lange wandeling gemaakt met 2 wetenschappers die de ijsdikte gingen meten. Elke 10 meter. Echt rap ging dat dus niet vooruit. Huizenhoge blauwe ijsbergen tegengekomen. Maar dat licht: heel raar en totaal vlak. Geen enkele nuance en nul dieptezicht. Dat is heel verwarrend en je moet goed uitkijken waar je je voeten zet. Het begrip "sneeuwblind" is me duidelijk geworden.




Zo´n wandeling van een paar kilometer over een ijsvlakte, dat is tegelijkertijd een koude en een warme bedoening. Je moet goed kijken waar je stapt, soms zak je ineens tot aan je kont in de sneeuw. En dan al die kleren aan, na een tijdje ben je kletsnat van het zweet. Katoenen kleren zijn hier niet van doen want dat wordt eerst nat en dan koud. Wol is wat je nodig hebt.

Voor Geert

Voetbal

Stralend weer en min 9 graden.
Straks gooien we de trossen los en varen verder zuidwaarts voor het volgende station. We liggen behoorlijk ingesloten door het ijs, dat wordt nog een klus om eruit te geraken. Ik ga alvast het luik in de boeg reserveren.

Reddingsvest, riemen en muskatons, warme kleren, camera´s en walkietalkie, alles klaar voor een sessie in het boegluik. Het is een stralende avond en de zon weeft een gouden gloed over het ijs. Volle kracht vooruit. Het dunne ijs is het mooist, het heeft een matte glans en ligt in transparante lagen over mekaar, heel grafisch, met onverwachte composities.
Het schip breekt zich door verschillende soorten ijs en op de duur kan je zien waar en hoe en of ie er door gaat geraken. Plots daagt een enorme ijsplaat op, zo lang het oog kan zien. Het schip vaart er haaks in en na een paar meter is het al full stop. En dan niks meer. Ik zit er nog een uurtje te schilderen tot ik plots een oproep krijg door de walkietalkie: ja, of ik daar nog lang ga zitten want voorlopig blijven we hier even liggen... ?
Ge gelooft het niet maar het is voetbal op TV (Champion´s League). Het schip ligt namelijk juist goed voor een optimaal TV-signaal en de mannen willen kijken.

Sunny Beach